هرروز از پنجره تو را می بینم
و برای ستایش تو
همین کافی ست
در آسمان بعد از طلوع اگر
تو را نبوسیده باشم حتی
بدهکار چشمانی هستی
که مثل نقاشی کودکان
برق می زند نوری میانشان
و از رو برو زیباترند
امیدواری بزرگی ست اینکه
زیر هیچ ستونی هم
عاشق مردانی نبوده ای هرگز
که ترسیده باشند یک روز
از روبرو شدن با تو
زودتر از موعد
به رختخواب شبانه ات رسیده ای
و ندیده ای خوابی را
که من دیده ام آنجا
به خودت فنجانی چای تعارف میکنی
وخوشحال می شوی
از اینکه تنها نیستم دیگر
و چراغ خانه روشن است هنوز
ما ناخواسته چیزی می گوییم گاهی
وسرما در آرواره هامان گیر می کند
دست می کنی
در جیب بارانی ات
وسیگار لای انگشتانت را میسوزاند
بی شمار
زیرا سرما طبیعی است
زیرا سرمای طبیعی
موازی است
با آنهایی که نامشان را از یاد نبرده ای
دانستن اینکه
به زودی به استخوانی شبیه میشوی
و سگی بر دندان میگیرد تورا حتمن
نگرانت نخواهد کرد
و همین کافی ست البته
امیدواری بزرگیست
به خودت میگویی بارها
: جهان جای فراموشی ست
نه جای زیستن
جهان جای فراموشی ست
به خودت فنجانی چای تعارف میکنی حتمن
واین در حالی ست
که هر روز
شماره ی عینکت بالا تر می رود
