مهرگان نام آور ...1365... دهدشت.
......................................

فکر می کردم
با گله های کاهویم
خرگوش منتشری هستم
در دشتهای روشن خانه
با آن هویچ سالخورده روی صورتم
فکر می کردم
آدم برفی محترمی خواهم شد


به آشپزخانه ی کوچکم فکر می کردم


جدی تر هم می شدم گاهی


مشغول مزرعه ی خودم

بدون ذره ای تفاهم بودم


فکر می کردم

احساس شدید ذره شدن

پهلوی پرنده را شکافته است از پشت

مثل باران های آخر پاییز

که رودخانه از من فرار می کند

به این که مثل راه دوباره ی یک جنگل

.چیزی فرو رفته است در طبیعتم

...